ჯეინ ოსტინის ,,სიამაყე და ცრურწმენა”–ს ვკითხულობ მეორედ, წლების მერე..პირველად სტუდენტობისას წაგვაკითხეს ლიტერატურაში და ისიც ორიგინალში ინგლისურად. ამ ბოლოს, რატომღაც ქართული თარგმანით დავინტერესდი და ხელახლა დავიწყე კითხვა; ჰოდა, კითხვის პროცესში ავტორი წერს, რომ ,,რაც უფრო მეტად ვაკვირდები სამყაროს, მით უფრო უკმაყოფილო ვრჩები. ყოველი დღე ჩემს რწმენას ამყარებს, რომ ადამიანის ბუნება ნაკლოვანია და რომ შეუძლებელია ადამიანთა მოჩვენებით ღირსებას ან მათ საღ აზრს ენდო.” სწორედ ასეთ მაგალითს წავაწყდი ბოლო დროს.

WhyWeAreDifferentBanner
ოდესმე გქონიათ შემთხვევა როცა დიდი ხნის მეგობარს, ახლო მეგობარს გული გაუტეხია თქვენთვის? ალბათ ყოფილა კიდეც , მაგრამ ჩემ სიტუაციაში მიზეზიც და შედეგიც სრულიად გაურკვეველია. ადამიანს, რომელსაც წლების მანძილზე იცნობდი, აღმოჩნდა, რომ არ იცნობდი. ან იცნობდი, მაგრამ იმედი გქონდა, რომ უკეთესობისკენ იყო შეცვლილი და ბრმად უცხადებდი ნდობას ყველა მხრივ. მაგრამ, ერთ დღესაც, უცაბედად, გულიდან გიგლეჯს, აი ასე უსიტყვოდ და უყველაფროდ, გარქმევს თავისებურ სახელს და ისე მიდის, ახსნა–განმარტების დატოვების პატივსაც არ გდებს.. სულიერი შეჭირვების პერიოდს ვაბრალებ.. მაგრამ არც გამართლებაა ეს. ის იმ ბურუსში მოსიარულე ადამიანივითაა, საკუთარ თავს რომ თრგუნავს და ეშინია, ეშინია იმ მესი, რომელსაც აზროვნებაში კოშმარები შეყავს და მერე სტანჯავს. დარწმუნებული ვარ, იმ სიცარიელეში იმყოფება, სადაც მხოლოდ შავად გაჭიმული გზაა, სადაც ყველაფერი თავის ჭკუაზე, ქაოტურად ტრიალებს. მე მას ვუყურე როგორ გადაეშვა ვიწრო ტრამპლინიდან სრული განადგურების უძირო ზღვაში და ახლა ის იქ უაზროდ ცურავს. იმ ადამიანივით ვგრძნობდი იმ მომენტში თავს, წუთი–წუთზე ზვავი რომ ჩაიტანს და ცდილობს იყვიროს, მაგრამ პასუხი არსაიდან ჩანს..მაგრამ, რაც დრო გავიდა, დარდის ყველა ბარიერი დავანგრიე და მივხვდი, რომ თუ ადამიანს გონება აქვს ამღვრეული არც მართალს და არც მტყუანს ან მათ გარჩევას აზრი არ აქვს. და როცა საღი გონების დრო მოვა, მერე წავალთ და გავქრებით, ისე რომ აღარაფერი დარჩება.

different-thinking
მთავარი ისაა, რომ მე როგორც ზრდასრულ ადამიანს სინანულის გრძნობა მრჩება, იმისა, რომ ოდესღაც ასე მარტივად გადავშალე გულის წიგნაკი და მივეცი საშუალება ჩემ სიმართლეს ფარისევლობა შერეოდა, თან სულ ტყუილა..თუმცა, მეორე მხარეც არსებობს ამ საკითხში: როცა საკუთარ თავში და ზევით ღმერთთან მართალი ხარ, განა აქვს ბევრ ვიშვიშს და ტვინის ჭყლეტას აზრი?? ამას წინათ ფეისბუკზე ვკითხულობდი, ვიღაცას პოსტი ედო ადამიანებზე, ისეთებზე, ნელ–ნელა რომ გაქრნენ ცხოვრებიდან, ისეთებზე, რომლებმა დროს ვერ გაუძლეს და სხვა უფრო მნიშვნელოვანი ადამიანები გამჩნდნენ ვიდრე შენ იყავი..მეც მწყინდა ეს, მაგრამ ახლა შევეგუე, მერე რაა?! ეს ცხოვრებაა, გუშინ თუ სიის თავში იდექი, დღეს სიის ბოლოს ხარ ან სულ არ ხარ და თანაც ისე, რომ იოტისოდენა მიზეზიც კი  არ არსებობს. მაგრამ, ჩვენ ვრჩებით იმ ადამიანების იმედად, ვისაც დრო და სივრცე ვერაფერს აკლებს..
აი ასეც ხდება,  ნებისმიერ ასაკში შეუცდომელი ადამიანი არ არსებობს და მეც ამით ვიმშვიდებ თავს.. ღმერთმა ნურასდროს გამოგაცდევინოთ იგივე თქვენ ❤

Advertisements

3 წლის ვარ..

hero-Birthday-Freebies-You-Should-Know-About-960x500.jpg-1522690042
ალბათ ადვილი მისახვედრია, რომ დღეს 3 წელი შეუსრულდა ჩემს ბლოგს..ვულოცავ ჩემ თავს 🙂 მართალია დიდი ხანია არ შემოვსულვარ, არაფერი დამიწერია, მაინც მტანჯავდა აქ შემოსვლის ფიქრები. ბოლო პოსტის შემდეგ, ბევრი წავიკითხე, ვიმოგზაურე, ვიმუშავე და მაინც ვერაფერი მოვყევი..ესეც უდროობის გამო. არადა არ მეპატიება.
სექტემბერში პორტუგალია დავლაშქრეთ მეგობრებთან ერთად, ლისაბონი და პორტო..რემარკის წიგნთან ერთად ,,ლისაბონის ღამე” . ღირდა ორმაგი მოგზაურობა ამად..და საერთოდ, მიმაჩნია, რომ რემარკის შემოქმედება აუცილებელი წასაკითხია.

39284_6
ცოტას მოგიყვებით პორტუგალიაზე..მართალია პატარა ქვეყანაა, მაგრამ ლამაზი და განსხვავებული არქიტექტურული სტილით, ჟღურტულა ენით, სიძველით, ფერებით..და რაც მთავარია ისტორიული ადგილებით. 1 დღე კაშკაის დავუთმეთ, სინტრა და უძველესი ციხე–სიმაგრე მოვინახულეთ, შემდეგ პორტოში გადავედით და იქ გავატარეთ 3 სრული დღე. თურმე პორტო სულ სხვა ყოფილა..თბილი, ფერებით სავსე, ქალაქი ზევით და ქვევით..

1
მოკლედ, ღირს 5 საათიანი ფრენა დაღლად. ცხოვრებაში ერთხელ მაინც უნდა ნახო ეს ქვეყანა, შეიგრძნო მისი განსხვავებული ხიბლი და ფერადი შთაბეჭდილებების ქვეშ ამყოფო საკუთარი თავი. რაც შეეხება რემარკს, ისევ მივუბრუნდები და უფრო ვრცლად გავეცნობი მის შემოქმედებას.
ბოლოს, დღევანდელი დღე მინდა მოგილოცოთ ქალბატონებო! მართალია, ყოველი დღე ჩვენია, მაგრამ 8 მარტი და ზოგადად მარტი ხომ უფრო განსაკუთრებულია მისი ხასიათის გამო. ჰოდა, გისურვებთ, რომ ყოფილიყავით კიდევ უფრო ქაოტურები, გიჟმაჟები, ლაღები და ფერადოვნები..ბედნიერება ამ ყველაფერთან ერთად მოვა და არასდროს შეიცვლის ფერს..

მე კი ჩემ თავს ვუსურვებ მეტ სიბეჯითეს, კრეატიულობას, შემოქმედებით თვითმყოფადობას და ბევრ სასიხარულო მომენტს აწმყოსა და მომავალში 🙂

მინდვრის ყვავილები მიყავრს

ჩემი დაბადების დღე სტამბულში

დაბადების დღე ივლისში მაქვს – გაგანია სიცხეში, როცა ჩემ ქალაქში ზაფხულის სეზონი აქტიურ ფაზაშია შესული. რატომღაც მიყვარს 8 ივლისი, ალბათ, იმიტომ, რომ განსაკუთრებულ ყურადღებას და სიყვარულს ვგრძნობ ყველასგან..ხან აღვნიშნავ სადმე მეგობრებთან ერთად, ხან კიდევ სახლში ვრჩები. წელს საზღვარგარეთ წასვლა ამოვიჩემე და სტამბულზე შევაჩერე არჩევანი. მართალია, რამდენიმეჯერ ვყოფილვარ, მაგრამ ეს ის ქალაქია ცხოვრებაში ბევრჯერ რომ უნდა ნახო. მოკლედ, სტამბულური 3 დღიანი მოგზაურობა ჩემს გოგონებთან ერთად – დასთან, მამიდაშვილთან და მეუღლის დასთან ერთად 7 ივლისს დავგეგმე. თურქული ავიახაზების ბილეთები შევიძინე 1 თვით ადრე, ხოფაში გავიარეთ რეგისტრაცია (რადგან უფრო ნაკლები ჯდება ბილეთები) და ბათუმიდან გავფრინდით. ჩვენგან ორი პირველად იყო თვითმფრინავში და სიხარულისგან სხვადასხვა რეაქციებს გამოხატავდნენ 🙂 ნუ, ამაზე საუბარი ცოტათი შორს წაგვიყვანს 🙂 სულ რაღაც 1:50 სთ–ში ჩავფრინდით ათათურქის საერთაშორისო აეროპორტში, საიდანაც ტრანსფერმა წაგვიყვანა სასტუმრომდე, რომელიც ბეიოღლუში მდებარეობდა. მალევე ვისადილეთ და შედგენილი გეგმის მიხედვით დავიწყეთ ქალაქში გასვლა. დაახლოებით 400 მეტრში გალათას კოშკი იმზირებოდა სასტუმროს ბოლო სართულიდან, ჰოდა, ჩვენც გალათას ქუჩას ჯერ კოშკისკენ და მერე ტაქსიმისკენ ავუყევით.
34106_1სტამბული უზარმაზარი ქალაქია ძალიან ბევრი უბნით და რაიონით; არც გადაადგილებაა რთული. აქ, ტაქსი, მეტროს სადგური თუ ტრამვაის გაჩერება ყველა ფეხის ნაბიჯზეა ლამის. ჩვენ ტრამვაი ავირჩიეთ; 10 ლირად სამგზავრო ბარათი შევიძინეთ, თანხა დავრიცხეთ და გეზი ცენტრისკენ ავიღეთ. ტრამვაით მოძრაობა ერთგვარ მოგზაურობას დაემსგავსა – თურქული ხიბლი ტრიალებდა შიგნით, ათასგვარი თურქული სურნელით, ხალხით და ტურისტებით. საინტერესო და მრავალფეროვანი კადრივით იყო. პირველი მიმართულება სულთანაჰმედის ტერიტორიაზე მყოფი –  აია სოფიას ტაძარი გახლდათ. მართალია, ტაძრის წინ უშველებელი რიგებია, მაგრამ ჩვენ არც რიგმა და არც უსაშველო სიცხემ შეგვაშინა; ამიტომ, ნახევარ საათში შიგნით შევედით. ყოველ ჯერზე, აია სოფიას ტაძრის დათვალიერებას მრავალმხრივი ემოცია მოაქვს; ამჯერადაც არ გამოვსულვარ გულგრილი. გოგონები იქ პირველად იყვნენ; ჩვენი შთაბეჭდილებები ერთმანეთს დაემთხვა. აქვე მოვინახულეთ სხვა ღირსშესანიშნაობებიც: ლურჯი მეჩეთი, ბაზილიკა ცისტერნა და ტოპკაპის სასახლე. თუმცა, ეს უკანასკნელი დაკეტილი დაგვხვდა და მეორე დღისთვის შემოვინახეთ. უკეთესიც აღმოჩნდა. სულის შემხუთავ სიცხეში და ქაოსში სიარულმა სასიამოვნოდ მოგვთანგა; ამიტომ, იქვე პირის დასველება გადავწყვიტეთ ბროწეულის ფრეშით. სტამბული რა სტამბულია თუ ქუჩებში მოასიარულე სიმიტებმა, სიმინდებმა და წაბლმა არ გამოგიწვია. ნეტარებით დავეწაფეთ. პირველ დღეს ბევრი ვიარეთ ფეხით, სამახსოვრო ფოტოები გადავიღეთ, ვიცინეთ, ვილაყბეთ და სხვადასხვა კაფეში რამდენიმეჯერ ვისადილეთ 🙂 ქართველები გაუმაძღრები ვართ და რა ვქნათ 🙂

36851128_2216618758354262_6343796850880937984_n
საღამო ტაქსიმზე გავატარეთ, ჭრელა–ჭრულა ტურისტებს შევერიეთ, ხან მადოს ტკბილეული დავაგემოვნეთ, ხან სტარბაკსის ფრაპუჩინო მივირთვით და ,,აღარვიცირავქნა”–ს ფიქრებით სასტუმროსკენ წავედით. ღამის 12 საათზე ნომერი ბუშტებით და დაბადების დღის სიმღერის ხმებით აივსო. პატარა სიურპრიზი მომიწყვეს, კექსის ნაჭერზე (რომელიც ბათუმიდან ჩამოიტანეს :)) სანთელს სული შევუბერე და ბევრი ოცნება ჩავიფიქრე. ამ სიურპრიზს მეორე საჩუქარი მოყვა – ტილოზე ხელით შერსულებული საკუთარი პორტრეტი.. მე უბრალოდ ბედნიერი ვიყავი – თხემით ტერფამდე. თურმე, რა ცოტა ყოფნის ადამიანს ბედნიერებისთვის..
მეორე დღე ტოპკაპის სასახლეს და იქ სადილობას დავუთმეთ. ბოსფორის ხედებით დამტკბარმა ოთხმა ქართველმა ყოველდღიური ცხოვრების ნალექი თან გავატანეთ. ამის შემდეგ, დოლმაბახჩესკენ გავეშურეთ; უკან გამობრუნებულებმა იქვე გემის ბილეთები შევიძინეთ და ბუიუკადაზე პრინცის კუნძულებისკენ გავწიეთ. გზად, რეალურ ზღაპარში ამოვყავით თავი.
საღამო პირიც მოახლოვდა. არვიცი რატომ, მაგრამ ამბიციასავით მქონდა სადმე მოდურ ღამის კლუბში ამეღნიშნა დაბადების დღე. შესაბამისად, არჩევანი ცნობილი კლუბზე “Sortie”–ზე შევაჩერე, მაგიდაც დავჯავშნე და სასიამოვნო მოლოდინებით გავწიეთ სტამბულის ამ ფეშენებელურ უბანში. თუმცა, იმედებიც და მოლოდინებიც ამაო აღმოჩნდა 🙂 თუკი ვინმე გადაწყვეტთ ამ კლუბში წასვლას, ჩემი გულითადი რეკომენდაციები იქნება ის, რომ არც ერთ კაპიკად არ ღირს იქაური არც მომსახურება, არც საჭმელ–სასმელი და მით უფრო უგემოვნო მუსიკა. ერთი სიტყვით, შესასვლელში ორი უხეში და ტლანქი მამაკაცის წინაშე აღმოვჩნდით, რომლებსაც ვერანაირ ენაზე ვერ გავაგებინეთ დაჯავშნილი მაგიდის შესახებ. აღმჩნდა, რომ სიაში არ ვეწერეთ და ვერანაირი ხერხით ვერ შევიდოდით ამ დიად კლუბში. ბოლოს, რის ვაი–ვაგლახით შევაღწიეთ, იმ იმედით, რომ ,,ჰოი–საოცრებავ” დაგვხვდებოდა და ჩვენი წვალება ამაოდ არ ჩაივლიდა. ხალხი კანტი–კუნტად იყო, მაგიდა ზღვის პირისკენ შევარჩიეთ და მენიუც მოვითხოვეთ. ყველაზე ცუდი მომენტი ენის პრობლემა გახლდათ. სამწუხაროდ, ერთადერთი საკითხი, რამაც ამაფორიაქა ინგლისური ენის არცოდნა იყო. ჩემი გრამატიკული ენით ვერაფერი რომ ვერ გავაწყვე, ჟესტების ენაც დავიხმარე და ასე ვესაუბრე ბევრს. აღმოჩნდა, რომ არც ერთმა მიმტანმა ენა არ იცოდა და ვერ აიღებდა შეკვეთას. მენეჯერსაც კი დაუძახეს ელემენტარულ დონეზე რომ გაგვსაუბრებოდა, ისიც ,,გაჭირვებული” აღმოჩნდა. კი ვინანე აქ მოსვლა, მაგრამ გვიანი იყო და სიმწრის სიცილით გავატარე 2 საათი იქ, მიუხედავად არც თუ მწირი დანახარჯისა. მინდა გითხრათ, რომ აქ არიან ყველაზე არაკომპეტენტური მიმტანები, აქ არის ყველაზე დიდი უყურადღებოდა მომხმარებლების მიმართ თუ რასაკვირველია არ ხარჯავ 10 000 ლირას მაგალითისთვის ანუ თუ არ ხარ კუვეიტელი ნავთობ–მაგნატის ქალიშვილი 🙂 და აქ არის ყველაზე დიდი მოწყენილობა. საბედნიეროდ, ტაქსის მძღოლი მხიარული შეგვხვდა და სულ სიმღერ–სიმღერით მიგვაყენა ბოსფორზე ერთ–ერთ თევზის რესტორანს. არაჩვეულებრივი საღამო გავატარეთ ცოცხლად შესრულებულ თურქული მუსიკის თანხლებით და ზღვა სიამოვნება მივიღეთ იქაური მომზადებული თევზის კერძით.
მესამე დღე სულიერი თეაპიის იყო. ისტინე პარკი შევარჩიეთ საშოპინგოთ, რამაც ნაყოფიერად გაგვატარებინა რამდენიმე საათი. ბოლოს, ტაქსიმზე ვიბოდიალეთ, ბეიოღლუს ფესტივალსაც დავესწარით და გამგზავრებამოახლოებული მოლოდინით უკანასკნელად შევისუნთქეთ სტამბულური სურნელი..

36902148_2216618655020939_2677627898185121792_n
სამწუხაროდ, 3 დღე ის რაოდენობა არ არის ყველაფრით რომ ისიამოვნო ან მოასწრო, მაგრამ, ის რაოდენობა ნამდვილადაა,   პოზიტივით რომ აივსო და ცოტა ხანს გაგყვეს.
ეს განსაკუთრებული დაბადების დღე იყო ჩემ ცხოვრებაში და არა მარტო ჩემსაში..ამ დღეებმა დანარჩენი გოგონების პატარა ოცნებებიც რეალობად აქცია..ჩვენ ერთმანეთის გაბედნიერებაში ოთხმხრივად მივიღეთ მონაწილეობა და ასე დავბრუნდით უკან..It’s my birthday!

მალე პორტუგალიის შესახებაც მოგიყვებით 🙂

ამსტერდამი – წითელი ლამპიონების ქალაქი

Canal. Amsterdam. Netherlandმოგზაურობა რომ ძალიან მიყვარს, ეს არ არის ახალი ამბავი. ბევრის შესახებ დამიწერია, ბევრიც კი დამრჩა ,,კულისებს მიღმა”. ასეთი შარშანდელი ბარსელონა გახლდათ, რომელიც ჩემი ფავორიტი ქალაქების სიაში მოწინავე ადგილს იკავებს..თუმცა მის შესახებ მაშინ დავწერ, როცა კიდევ ვეწვევი და მეტი სიამოვნების განცდას მივიღებ.
ახლა კი მოგიყვებით ბოლოდროინდელ ვოიაჟზე. უკვე რამოდენიმე წელია მე და ჩემმა მეუღლემ ტრადიციად ვაქციეთ აპრილში ევროპაში მოგზაურობა და წელსაც მეგობარ ცოლ–ქმართან ერთად ამსტერდამი დავგეგმეთ. ჯერ იყო და მთელი 2 თვე სამზადისი გვქონდა, მერე მოლოდინის რეჟიმში სიას ვადგენდით რა უნდა გვენახა. ამინდებს წინასწარ ვამოწმებდით, მაგრამ ვხედავდით, რომ ამ მხრივ არ გაგვიმართლებდა და მართლაც, ჰოლანდიური სუსხით შეგვხვდა ამსტერდამი. მაგრამ თუ გული გულობს, ამინდი რას დაგვაკლებდა, ჰოდა, პირველმა გასვლამ ე.წ. Dam Square–ზე, ურიცხვმა მომღიმარმა ტურისტმა და ჰაერში გაჟღენთილმა არომატმა ბუნებრივი ხალისი მოგვგვარა.
12.
ქუჩაში მოსიარულეებს ისეთი შეგრძნება დაგვეუფლა, აი სილამაზე რომ ენას ამოიდგამს, სრულად გაიშლება შენს თვალწინ მხრებში და სივრცეში გადაგკარგავს. ნუ, ამსტერდამია 🙂

სასტუმრო ყველაზე ფეშენებელური და ცნობილი მაღაზიების ქუჩაზე აღმოჩნდა. იქ შესვლა კიდევ ერთი დიდი სიამოვნება, მით უფრო ჩვენთვის – გოგოებისთვის 🙂 მათ დანახვაზე მე და ჩემი მეგობარი ბუმბულივით მჩატე და მქროლავნი შევდი–გამოვდიოდით თითოეულიდან 🙂 ბევრი რომ არ გავაგრძელო ჩვენი კუწიურული ამბების დეტალები, მოკლედ მოგიყვებით ამსტერდამის ღირსშესანიშნაობებზე. პირველივე დღე hop-on hop-off ავტობუსით გასეირნება მოვიწყვეთ და ქალაქი მიმოვათვალიერეთ. მოვინახულეთ Rijcksmuseum, ანა ფრანკის, ვან გოგის და მადამ ტიუსოს მუზეუმები, წითელი ლამპიონების უბანი და გულწრფელი რომ ვიყო კანაფის მაღაზიებიც. გულგრილად ვერც პროსტიტუციის მუზეუმს ვერ ჩავუარეთ. მდინარე ამსტელზეც შევცურეთ პატარა ტურისტული გემით და სასიამოვნო მდუმარებაში შთაბეჭდილების მოხდენის სურვილით გაქვავებულნი დავათვალიერეთ ქალაქი.
98_bigსასწაული ქალაქია – თავისუფლების და განსხვავებულობის. მარტო ფერადი ველოსიპედები და კიუკენჰოფის ტიტების სამოთხე – ქალაქის სახე–სიმბოლოა, რომლებიც ყველაზე უემოციო და გულგრილ ადამიანს ენას ამოადგმევინებს 🙂 განუმეორებელია, რადგან თავისებური არქიტექტურული სტილი აქვს, ულამაზესია, რადგან მთელ გაზაფხულს ჭრელა–ჭრულა ტიტები ამშვენებს, სახასიათოა, იმიტომ, რომ წყალზე გამსვლელი ხიდები და მოცურავე სახლებია; ვენეციას მაგონებს.
2.-titebi 9.red-light
ჩასვლამდე ორი დღით ადრე მეფის ეროვნულ დღესასწაულს ზეიმობდა ამსტერდამელები. ქალაქი ნარინჯისფერ ბურუსში ტრიალებდა..
ოცნებებში ჩაძირული ადამიანი ვარ, ზოგჯერ წამით ვწყდები რეალობას და ამ ვეებერთელა სამყაროს თავზე ღრუბლებში დავფრინავ. ყველაფრის ნახვა მინდა მოვასწრო, მძაფრად შევიგრძნო და ასე მივიღო ცხოვრება ბოლომდე.
ბოლო შეისეირნება კაფე Bulldog–ი იყო; კექსი დავაგემოვნეთ და აწეწილ, ფერად, სასაცილო ილუზიებშიც გადავეშვით, მაგრამ არც ამის გარეშე შეიძლებოდა ამ ქალაქის მოლიცლიცე ჰორიზონტის დანახვა. ქართველებიც სასიამოვნოდ მიგვიღეს და ასე ღიმილ–ღიმილით დავბრუნდით უკან ოთხი მეგობარი საკუთარ ქვეყანაში.. მას მერე მოგონებებში ფუნჯს ვაწობთ..

გაგრძელება იქნება 🙂

 

ევას სამი ქალიშვილი, ე. შაფაქი

ამ არაჩვეულებრივი თურქი მწერლის წიგნი, რაც პირველად წავიკითხე, ,,სიყვარულის ორმოცი წესი” იყო და იგი მაშინვე მოხვდა ჩემი ფავორიტი წიგნების სიაში. შემდეგ იყო ,,სტამბოლელი ნაბიჭვარი”, ,,ღირსება” და ბოლოს ახალგამოცემული ,,ევას სამი ქალიშვილი”. თითოეული რომანი თავისებურად საინტერესო და მრავლის მთქმელია. მწერალი ყოველ მათგანში საუბრობს მსოფლიოს თანამედროვე პრობლემებზე: სიყვარულზე, რელიგიაზე, ფემინიზმზე, ემიგრაციაზე.. და ამ საკითხებს აჟღერებს ისეთი მიმზიდველობით, რომ მათ კიდევ უფრო დამაფიქრებელს და ყურადღებამისაქცევს ხდის.
რომანის მთავარი გმირი სტამბოლელი ახალგაზრდა ქალი პერია, რომელიც ოქსფორდში სწავლობდა. ის იმ ოჯახში გაიზარდა, სადაც ორი განსხვავებული სამყარო – დედის და მამის სამყარო არსებობდა. დედა ღრმად მორწმუნე მუსლიმი, მამა კი ჭეშმარიტი, თანამედროვე სკეპტიკოსი, რომელსაც პერი ამ არეული მსოფლიოს გადამრჩენელად ეიმედებოდა. პერის მიზანი ცხოვრებაში ღმერთის და საკუთარი თავის ძიება–აღმოჩენაა. სწორედ ამიტომ იმ ირჩევს ღმერთის საგანს პროფესურ აზურთან, რომელიც შემდგომ უყვარდება.. პერის სახე და მისი თავგადასავალი მსოფლიოს ორ სხვადასხვა კუთხეში საკმაოდ ახლოსაა ბევრ ჩვენგანთან, როცა უეცრად აღმოვჩდნებით ხოლმე ჩვენთვის სრულიად უცხო გარემოში..b0b2d75e9e164053a8f1611e8a6540d3

რომანის სათაურს სიმბოლური მნიშვნელობა
აქვს – ევას სამი ქალიშვილი: პერი, შირინი და მონა. ისინი ოქსფორდის უნივერსიტეტის სტუდენტები არიან, რომლებსაც თან აქვთ საერთო და თან არ აქვთ. სამივე მუსლიმი და სამივე უამრავი გამოწვევების წინაშე მდგომნი. მათ ერთი რამ აერთიანებთ – ღმერთი და პროფესორი აზური.
სხვათაშორის, რომანის კითხვისას ამ საინტერესო ოთხკუთხედმა გამახსენა ჯონ ფაულზის ,,აბანოზის კოშკი” და მისი პერსონაჟები: სტუდენტები, რომლებიც ცხოვრობენ პროფესორთან და ეძებენ საკუთარ გზებს…
რომანში თხრობა ორ სხვადასხვა დროში მიმდინარეობს.. პერის ბავშვობა–სტუდენტობა და თანამედროვეობაში მიმდინარე მოვლენები უკვე ზრდასრულ ასაკში.
იმისთვის, რომ შეიგრძნოთ თითოეული პერსონაჟის განსაცდელი, აუცილებლად უნდა წაიკითხოთ და თქვენც გახდეთ ბევრი საინტერესო მოვლენის მომსწრენი. ამის შემდეგ, შეუძლებელია შაფაქი არ შეგიყვარდეთ და მის შემოქმედებაში არ გადაიჭრათ. მე ასე დამემართა 🙂

 

ანა ფრანკის დღიური

ერთ დროს, ამ წიგნმა მთელი მსოფლიო აალაპარაკა და ყოველი მკითხველის გულში ავტორმაც დიდი ადგილი დაიკავა.. სკოლის მოსწავლე ვიყავი, როდესაც პირველად ანა ფრანკის დღიური წავიკითხე და მაშინდელი ემოცია დიდხანს გამომყვა ცხოვრებაში. ამდენი წლის შემდეგ, ახლახანს ისევ გადავიკითხე და გავიხსენე ამ პატარა გოგოს მძიმე და სახიფათო ცხოვრების შესახებ.
კაცობრიობის ისტორიაში ანა ფრანკის დღიური გადარჩა და იგი მიიჩნიეს როგორც ერთ–ერთი ყველაზე ამაღელვებელი დოკუმენტი მაშინდელი ფაშისტური რეჟიმის გამოვლენისა. ანა ფრანკმა და მისმა ოჯახმა უამრავი წინააღმდეგობა გამოიარა, მაგრამ ცოტანი თუ გადარჩნენ ცოცხლები..
Anne-Frank
ფრანკების ებრაული ოჯახი, გერმანიაში ფაშისტური რეჟიმის დამყარების გამო, ჰოლანდიაში გადავიდა საცხოვრებლად და ამსტერდამში დაიდო ბინა. მაგრამ 2 წლიანი სულის შემხუთავი, კონსპირაციული ცხოვრების შემდეგ, რომელშიც იძულებით შეყრილი ადამიანების ჯგუფი ბნელი კედლების მიღმა ცხოვრობდა შიშსა და შფოთვაში, სადაც მათ ქურდულად უწევდათ გარე სამყაროში თვალის დევნება, სადაც ყოველგვარ მოკლებულ ალერსსა და სითბოს გარეშე იზრდებოდნენ ბავშვები, ფაშისტურმა რეჟიმმა ისინი მაინც აღმოაჩინა და საკონცენტრაციო ბანაკში გაგზავნა. ისტორიული ცნობების მიხედვით, ანა, ანას დედა, მისი და მარგო და თავშესაფრის რამდენიმე წევრი შიმშილით დაიღუპნენ, გადარჩა მხოლოდ ანას მამა ოტო ფრანკი. სწორედ მან აღმოაჩინა ანას დღიური, რომელიც თავშესაფარში შექმნა და საკუთარი გულის მესაიდუმლე, მეგობარი ,,კიწი” უწოდა. დღიურმა მთელი მსოფლიო აატირა, უამრავ ენაზე გამოიცა და ითარგმნა. ამ დღიურის მიხედვით შექმნეს პიესები და ფილმები.
2158განსაკუთრებით ემოციურია ამ დღიურში გადმოცემული ანას გრძნობები. სულ ვფიქრობდი იმ 13 წლის გოგონაზე, რომელსაც ცხოვრების მიმართ განსაკუთრებული დამოკიდებულება ჰქონდა. ებრალეთა საზიზღარი ხოცვა–ჟლეტით, დევნით და ომით გამოწვეულმა სიღარიბემ, ეს პატარა გოგონა იმ აზრამდე მიიყვანა, რომ შეგუებულიყო არსებულ ვითარებას. ის ერთ–ერთ დღეს წერს: ,,ძვირფასო კიწი! რაც უფრო დიდხანს გრძელდება ჩვენი აქ ყოფნა, მით უარესად ვეგუებით ერთმანეთს. სუფრასთან ვერავინ ბედავს ხმის ამოღებას, რადგანაც, რაც უნდა თქვა, მაინც ცუდად ჩამოგართმევენ ან უკუღმა გაიგებენ. დეპრესია დამეწყო. ვალერიანის წვეთებს ვსვამ, მაგრამ არაფერს მშველის და დღითიდღე სულ უფრო ცუდ გუნებაზე ვდგები. ათი პატარა თეთრი აბის გადაყლაპვას ერთხელ ხმამაღლა, თავისუფლად გაცინება აჯობებდა, მაგრამ აქ სიცილს თითქმის გადავეჩვიეთ. ზოგჯერ იმისიც კი მეშინია, სანამ ეს მძიმე დრო გაივლის, დავმახინჯდები. პირი მოკუმული დამრჩება, სახეზე კი მწუხარების ნაოჭები გამიჩნდება”.
იგი განსაკუთრებული ნიჭის მქონე პიროვნება იყო. ომმა და ქვეყანაში განვითარებულმა მოვლენებმა, გარკვეულ სიბრძნემდე მიიყვანა. მეცადინეობდა, შრომობდა, საკუთარ გრძნობებზე წერდა, არარსებულ მეგობარს ამბებს უყვებოდა..და მაინც, მიუხედავად ამდენი ბრძოლისა და ძალისხმევისა, იგი შეეწირა ძალადობას.
თავშესაფარში ყოფნის დროს, იგი წერდა: ,,ისეთი გრძნობა მაქვს, თითქოს ჩვენ, რვა ადამიანი, წვიმის ბნელ ღრუბლებს შორის ლურჯი ცის ნათელ ნაგლეჯზე ვართ მოქცეული. ჯერჯერობით მშვიდად ვართ, მაგრამ ღრუბლები სულ უფრო მჭიდროვდება. სულ უფრო მეტად იკვრება წრე, რომელიც აქამდე მოახლოებულ საფრთხეს გვაშორებდა. და ბოლოს, იმდენად დაბნლედა ირგვლივ, რომ სასოწარკვეთილნი უშედეგოდ ვაწყდებით ერთმანეთს..ჩვენ ვხედავთ როგორ ებრძვიან ადამიანები ერთმანეთს დედამიწაზე და ვიხედებით ზეცისკენ, სადაც სიმშვიდე და ბედნიერებაა..”
საინტერესოა ანას სიყვარული მათ თავშესაფარში მცხოვრები დუსელების ოჯახის შვილის პეტერის მიმართ. როგორ ყვება უეცრად გაჩენილი გრძნობების შესახებ, როგორ იზრდებოდა ქალური ვნებები მასში, რა სურდა, რას ელოდა, ყველაზე უფრო ეს ალამაზებდა იმ დროინდელ მის ყოფას. სამწუხაროდ, მათი ურთიერთობა გერმანელმა ფაშისტება დაასრულეს და ეს სიყვარულიც დარჩა დღიურის ფურცლებს.
დღეს, როდესაც უამრავ ლიტერატურულ ან ისტორიულ ფაქტს ვეცნობით, ან ფილმებს უყურებთ, ებრაელთა მიმართ უდიდეს სინანულს განვიცდი. I და II მსოფლიო ომებმა და საერთოდ, იმდროინდელმა ევროპამ მილიონობით უდანაშაულო ადამიანის სისხლი დაღვარა. ებრაელთა ჰოლოკოსტი მსოფლიო ისტორიაში ყველაზე სასტიკი პროცესია და სადაც არ უნდა წავიდე, ბევრ ქვეყანაში მათი მემორიალური დაფები და ძეგლებია შექმნილი. ბოლოს, უნგრეთში, კერძოდ ბუდაპეშტში, ებრაელთა სინაგოგაში მივედი და იქ უამრავი ებრაელი ადამიანის მემორიალური დაფა ვიხილე..და მაინც, ანა ფრანკი ძლიერი იყო, რომელიც მოგვიწოდებს მის მიერ დაწერილი ფფურცლებიდან, რომ : ,,იყავიდ მხნედ! საჭიროა შევიგნოთ ჩვენი ამოცანა და დრტვინვას მოვეშვათ, გამოსავალი ყოველთვის მოიძებნება. ღმერთს არასოდეს მიუტოვებია ებრაელები გასაჭირში! მათ ყველა საუკუნეს გაუძლეს და ცოცხალნი დარჩნენ. ყველა საუკუნეში იტანჯებოდნენ, ყველა საუკუნეში მხნედ ეჭირათ თავი. სუსტნი ეცემიან, მაგრამ ძლიერები რჩებიან და არ იღუპებიან!”
AnneFrank1940_crop

შავი ნოემბერი

6F7A76EE-7616-4DFA-AB77-08BB0CDC9C0Bაგვისტოს შემდეგ ხანგრძლივი პაუზა გამომივიდა, ესეც უამრავი საქმიანი მიზეზის გამო, ჯერ სწავლა დაიწყო, მერე შვებულებები დასრულდა და ცხოვრებაც ჩვეულ გიჟმაჟურ რეჟიმში აეწყო. წერისთვისაც კი ვერ გამოვნახე დრო..ეხლა როცა ამ პოსტს ვწერ, გულში გამუდმებულ შეკუმშვებს ვგრძნობ..მძიმე თემით – ჩემს მხიარულ ქალაქში მგლოვიარე ნოემბერით – შემოვდივარ.

როდესაც პირველ კურსზე ვიყავი, ერთ-ერთ ძირითად საგანს – ფონეტიკას – ულამაზესი და უჭკვიანესი, მუდამ მომღიმარი ლექტორი მასწავლიდა..დანახვისთანავე მიცნო, ,,შენ ხომ ქეთინო მასწავლებლის გოგო ხარო” და ძალიან თბილი ღიმილი შემომაგება..მერე დავმეგობრდით, ისე როგორც ლექტორ-სტუდენტს ჩვევია,  კოლეგებიც გავხდით, საერთო საახლობლო გვყავდა ირგვლივ. გულით მიყვარდა. ჩვენი ყოველი შეხვედრა გულწრფელი, შინაურული მოკითხვებით შემოიფარგლებოდა.. ბოლოს, უკურნებელი სენი შეეყარა, დიდხანს იბრძოლა, ყოველი ღონე იხმარა, მაგრამ, როგორც იტყვიან, უფალსაც კარგი უნდა იმქვეყნადო..მან დაგვტოვა და მისი მცინარი სახეც მიიფერფლა ამ ქვეყნად..ჩემს და არა მარტო ჩემს, ძალიან ბევრი ადამიანის გულში იცოცხლებს მარად.. თითქოს ეს არ კმაროდა ამ პატარა ქალქს და რამდენიმე დღეში ბათუმის ერთ-ერთ სასტუმრო ლეოგრანდში დატრიალდა დიდი უბედურება, 11 ახალგაზრდა ვაჟკაცი უმოწყალოდ დაიღუპა. ქალაქს შავი სუდარა გადაეფარა, ყველა მოთქვამდა, ქალაქის ტრაგედიას ცრემლებით, სევდიანი სახეებით იტანდნენ. ერთი დიდი ოჯახის წევრების დანაკლისს ვტიროდით..ყველა ერთმანეთის მეგობარი, ახლობელი და ნათესავი იყო. რამდენი დედა გაშავდა, რამდენმა ქვრივმა და შვილმა უნდა ზიდოს ეს ტვირთი ბოლომდე..განუზომელია ეს ტკივილი ყველასთვის. ისეც მცირერიცხოვან ქვეყანაში, ასეთი სახელოვანი ვაჟკაცების ერთდროულად წასვლა უდიდესი დანაკლისია..თუმცა, ეს ყველაფერი არც ამით დამთავრებულა: ჩემს მეზობლად ახალგაზრდა, სიცოცხლით და ენერგიით სავსე ქალი ცხოვრობდა, რგორც მეზობელს პოზიტიური დამოკიდებულებები გვქონდა ერთმანეთთან. ერთ თითქოს მშვენიერ დილას, მისი მოულოდნელი გარდაცვალების შესახებ შევიტყვე. წარმოუდგენელი მწუხარება გახდა ყველასთვის..

არვიცი რა ვთქვა, ან რა ვიფიქრო, გამოსავალიც რომ არსაიდან ჩანს, მხოლოდ მწუხარებაში ჩაკეტილი ვითარებაა ჩვენს თავს..რატომ? პასუხი უპასუხოდ რჩება, რჩება მხოლოდ ერთი: უმძიმესი ტრაგედია, რომელსაც ვერაფერი ვეღარ შეცვლის..ვიღაც შავ პარასკევს განიხილავდა იმ დღეს სხვაგან, ჩვენ კი შავი დღეები, შავი ნოემბერი გვქონდა,რომელიც ისტორიას სულ ემახსოვრება.

ბოლოს სახლში დანარჩენს მოვუწოდე, რომ ისეც ხანმოკლე ცხოვრებაში მაქსიმალურად გავატაროთ დარჩენილი დღეები ერთად, შეხმატკბილებულად, მშვიდად.. ვინ იცის, როდის ან როგორ დავტოვებთ აქაურობას.. ერთი ზუსტად ვიცი: ყველა წარმავალნი ვართ და იმქვეყნად მარადისობაა. ალბათ.