თორნთონ უაილდერის საბედისწერო ხიდი

6573

თორნთონ უაილდერს ქართველი მკითხველი არც თუ ისე კარგად იცნობს, შეიძლება ითქვას ნაკლებადაც, თუმცა თავის დროზე მის სამშობლოში – ამერიკაში დამსახურებულად აღიარეს სხვა მნიშვნელოვანი მწერლების გვერდით. უაილდერმა საკმაოდ ღირებული და ფართო შემოქმედება დაუტოვა ფართო საზოგადოებას, რამაც, მოგვიანებით ევროპაშიც გაუთქვა სახელი. მან მოახერხა თავისი სიტყვა ეთქვა პროზაში, დრამატურგიაში, თარგმანებში. მახსოვს, სტუდენტობისას “Our Town” (,,ჩვენი ქალაქი”) წავიკითხე, პიესა, რომელიც მოგვითხრობს ერთი პატარა ქალაქის ყოველდღიურ ცხოვრებას. მაშინ ვერ ვიტყვი, რომ აღვფრთოვანდი, მაგრამ მოგვიანებით ,,წმინდა მეფე ლუდოვიკოს ხიდმა” ერთგვარი კვალი დამიტოვა. და ამდენი წლის შემდეგ, ისევ დავუბრუნდი მას. ამ წიგნის პირველი გამოცემა ,,არეტეს” ეკუთვნის და მთარგმნელი გიორგი დოლიძეა. მომცრო ზომის, თხელტანიანი წიგნი, სულ რაღაც 116 გვერდით, საინტერესოდ და ამაღელვებლად იკითხება. მასში მოთხრობილია 5 ადამიანის საბედისწერო სიკვდილი, რომელიც 1714 წლის 20 ივლისს პერუში მოხდა. ისინი წმინდა ლუდოვიკოს ხიდზე გადადიოდნენ, რომელიც ჩაწყდა და ღრმა უფსკრულში ჩაიტანა. მათ შესახებ ამბავს ძმა ჯუნიფერი ყვება..
,,ძველის ადგილზე ქვის ახალი ხიდი აიგო, მაგრამ მომხდარი დავიწყებას არ მისცემია – ყოველდღიურ გამოთქმებში დარჩა. ,,შემიძლია სამშაბათს გნახო”, – იტყვიან ლიმაში, – “ვიდრე ხიდი ჩაწყდება”, ან: ,,ჩემი ბიძაშვილი წმინდა ლუდოვიკოს ხიდთან ცხოვრობს” – იტყვის სხვა და გარშემო მყოფთ ღიმილი გადაურბენს, რადგან ეს დამოკლეს მახვილის ქვეშ ყოფნას ნიშნავს. არსებობს რამდენიმე კლასიკური პოემა ამ შემთხვევის შესახებ, რომელიც ყველა პერუელის ანთოლოგიაში მოიპოვება, მაგრამ ნამდვილი ლიტერატურული მონუმენტი ძმა ჯუნიფერის წიგნია”. ერთი და იგივე ამბავი ათასგვარად მოიყოლებაო, ნათქვამია. ძმა ჯუნიფერმა სანდო წყაროებზე დაყრდნობით შეაგროვა უამრავი მასალა ამ ადამიანების ცხოვრებიდან, რომლებსაც ერთმანეთთან სრულიად არაფერი, გარდა ერთი მსახიობი ქალისა – კამილა პერიოჩილის, აერთიანებდათ.
მარკიზა დე მონტემეიორი, ესტებანი, ბიძია პაიო და მათი თანმხლები ადამიანები იმ უბედური წამის მსხვერპლი გახდნენ. მათი, თითოეულის პირადი ისტორია სევდიანი და გულთან მიმტანია..ყველას, რაღაც მწუხრის მარცვალი აკავშირებთ სიცოცხლეში და ასე უბედურებაშ ჩაყვინთულები ასრულებენ სიცოცხლეს.
მიზეზი და განაჩენი? განგების საბედისწერო შემთხვევა? თავად გამოიტანთ. ოღონდაც წაიკითხეთ. თუმცა, პასუხი მაინც ერთია: ,,მალე ყველა მოვკვდებით და იმ ხუთის ყოველგვარი ხსოვნა დატოვებს დედამიწას. ჩვენ თვითონაც ცოტა ხანს ვეყვარებით და დაგვივიწყებენ. მაგრამ სიყვარული საკმარისი იქნებოდა; სიყვარულის ყველა ნაკადი მასვე უბრუნდება, ვინც ქმნის ამ სიყვარულს. ხსოვნაც არ არის აუცილებელი სიყვარულისთვის. არის ქვეყანა სიცოცხლისა და ქვეყანა სიკვდილისა, და ხიდი მათ შორის – სიყვარულია, ერთადერთი ხსნა, ერთადერთი აზრი”.
აქ არაფერი, მაგრამ მაინც: სანამ ბეწვის ხიდს გადავალთ, ვაკეთოთ სიკეთე.

თვალთმაქცი თუ მსხვერპლი? ბილი მილიგანი და მისი 24 პიროვნება

დენიელ კიზმა მას მერე დატოვა ჩემში კვალი, რაც მისი ,,ყვავილები ელჯერნონისთვის” წავიკითხე..ამას ,,ბილი მილიგანის მრავალი გონება” მალევე მოყვა და საკუთარ ფიქრებში არეულ–დარეული დამტოვა..
ვინ არის ბილი მილიგანი? პასუხი ერთია: ნებისმიერი ვინმე საკუთარი თავის გარდა. მისი ისტორია ამერიკაში განსაკუთრებულია, რადგან იგი არაერთ მძიმე ბრალდებაში: გაუპატიურებაში, ძარცვაში ცნეს უდანაშაულოდ, იმ მარტივი მიზეზის გამო, რომ ერთსა და იმავე დროს ბილი მილიგანი რამდენიმე პიროვნება იყო. ამ სულისშემძვრელმა ამბავმა მთელი მსოფლიო გააოგნა. თავის დროზე უამრავი ტელევიზია და გაზეთი აქვეყნებდა მასზე სტატიებს, ათასგვარი მითქმა–მოთქმის საგნად იქცა, მან გაუძლო ყველა წნეხს და საბოლოოდ მაინც დარჩა ის ვინც დარჩა..გაიხლიჩა და დაქუცმაცდა.. ნაფლეთებად დარჩენილმა მილიგანმა კონტროლი დაკარგა საკუთარ თავზე.. ის ერთ–ერთი ადამიანია მსოფლიოში, რომელსაც მრავლობითი პიროვნების აშლილობის დიაგნოზი დაუდასტურდა და რომელსაც 24 საათის განმავლობაში გულდასმით ამოწმებდნენ ფსიქიატრები და ფსიქოლოგები.
წიგნის წაკითხვისას პიროვნების აშლილობის საკითხმა დამაინტერესა, რამდენადაა შესაძლებელი ერთ პიროვნებაში ერთზე მეტი პიროვნება არსებობდეს, ან რა გამომწვევი რისკ–ფაქტორები არსებობს, ან თუნდაც მკურნალობას ექვემდებარება თუ არა..მეც გავშალე ჩემი ინტერნეტ–სივრცე და დავძებნე ყველანაირი ინფორმაცია. თუმცა განსაკუთრებულად გამორჩეული დეტალი, ის რაც ბილი მილიგანის ისტორიაში არ ფიგურირებდა, არ შემხვედრია.. ამ დაავადების ახსნაც ასეთია: ეს არის მდგომარეობა, რომლის დროსაც ადამიანში წარმოდგენილია ორი ან მეტი იდენტურობა ან პიროვნულობა, რომლებიც რეკურენტულად ახდენენ გავლენას ადამიანის ქცევაზე.  დიაგნოზისთვის აუცილებელია ორი განსხვავებული იდენტურობა ან პიროვნულობის არსებობა (ერთი შეიძლება იყოს მასპინძელი, ისევე როგორც ბილი მილიგანის შემთხვევაშია). ამ მდგომარეობას თან ახლავს  ეპიზოდური მეხსიერების დაკარგვა, რომელიც სცილდება ჩვეულებრივი დავიწყების ფარგლებს.  მახსოვრობის დაკარგვა აღმოცენდება მაშინ, როდესაც ალტერნატიული იდენტურობა ხდება დომინანტური. მისი დიაგნოსტირება უფრო ხშირია ჩრდილოეთ ამერიკაში, ვიდრე დანარჩენ მსოფლიოში.

ძირითად სიმპტომებს წარმოადგენს:

  • მახსოვრობის დაკარგვა;
  • დეპერსონალიზაცია (მდგომარეობა როდესაც პიროვნული იდენტურობის განცდა და რეალობა იკარგება).
  • დეპრესია;
  • დერეალიზაცია;
  • ორი ან მეტი განსხვავებული იდენტურობის განცდა;
  • სუბიექტური დროის განცდის დარღვევა ან გაქრობა;
  • რეტროსპექციები (მოგონებების უეცარი და მოულოდნელი დაბრუნება, ფლეშბექები);
  • პანიკური /შფოთვით შეტევები;
  • იდენტურობის დარღვევა;
  • ხასიათის ცვლილება;
  • მრავლობით მანევრიზმი;
  • ფსევდოგულყრები
  • ფსიქოზის მსგავსი მოვლენები
  • სომატური სიმპტომები
  • განცდა, რომ საკუთარი სხეულის სხვას ეკუთვნის;
  • უმიზეზო გაბრაზება;
  • სპონტანური ექსტაზური მდგომარეობები;
  • სუიციდური და პარასუიციდური ქცევა;
  • აუხსნელი ფობიები.

ასეთ ადამიანებს, ხშირად აქვთ წარსულში ძლიერი სტრესი გადატანილი ან მიჭაჭვულობის დარღვევები. ეჭვგარეშეა, რომ ბილის შემთხვევაშიც, მამინაცვლის ძალადობის როლი თამაშობს, რომელმაც გამოიწვია აღნიშნული დაავადება.

ყველაზე მეტად მისი და ოჯახის წევრების ურთიერთდამოკიდებულების გამო შემებრალა..დედაც კი, უსულგულო და უსისხლო აღმოჩნდა..რომ არა მისი უყურადღებობა და არეულ–დარეული ცხოვრება, შვილისთვის იქნებ ეშველა..არსებული საზოგადოებაც კი ეცადა გალიაში გამოეკეტა, მანამ სანამ წესებს არ ისწავლიდა, მაგრამ ბოლოს მაინც მიიღეს იგი ისეთი როგორიც იყო.. ჩემთვის ყველაზე ამაღელვებელი ბილის მიერ მისი ძმის ჯიმისადმი მიწერილი წერილი იყო: ,,ძვირფასო ჯიმ, საკანშ ვწევარ და ჩვენი ბავშვობა მახსენდება. დრო გადის და სულშ სიცოცხლის ზიზღი მიგროვდება. ვწუხვარ, რომ თქვენი დამსხვრეული ოჯახის დამამსხვრეველი ჭანჭიკი ვარ. იმ ოჯახისა, რომლის წევრიც, ფაქტობრივად, არ ვყოფილვარ. წინ მიზნებით სავსე საუცხოო მომავალი გელის. ჩემსავით ნუ გაფლანგავ. ვწუხვარ, თუ გძულვარ ამის გამო. მაგრამ მე ისევ ისე გაფასებ, როგორც ქარსა და მზეს. ჯიმ, ღმერთია მოწმე, რასაც მაბრალებენ, არ ჩამიდენია. ღმერთი ამბობს, ყველას თავისი ადგილი და ბედისწერა აქვსო. ალბათ, ჩემი ეს არის. ბოდიში იმ სირცხვილისთვის, შენ და ყველა ახლობელმა რომ გადაიტანეთ ჩემ გამო. ბილი” 

პიროვნებები, რომელთა არსებობა სასამართლო პროცესების განმავლობაში ექიმების, ადვოკატების და ჟურნალისტებისთვის გახდა ცნობილი, არიან:

  1. თავად უილიამ სტენლი მილიგანი, ე.წ. ბილი, 26 წლის.
  2. არტური, ერთ–ერთი მთავარი პიროვნება, 22 წლის.
  3. რეიგენ ვადასკოვინიჩი, ასევე მნიშნელოვანი პიროვნება გადაწყვეტილებების მიღებისას, 23 წლის.
  4. ალენი, ე.წ. თაღლითი, 18 წლის.
  5. ტომი, 16 წლის.
  6. დენი, 14 წლის.
  7. დეივიდი, 8 წლის.
  8. ქრისტინი, 3 წლის
  9. ქრისტოფერი, 13 წლის.
  10. ადალანა, ლესბოსელი, 19 წლის.
  11. ფილიპი, 20 წლის.
  12. კევინი, წვრილი ხულიგანი, 20 წლის.
  13. უოლტერი, 22 წლის.
  14. ეიპრილი, 19 წლის.
  15. სემუელი, 18 წლის.
  16. მარკი, 16 წლის.
  17. სტივი, 21 წლის.
  18. ლი, 20 წლის.
  19. ჯეისონი, 13 წლის.
  20. რობერტი, იგივე ბობი, 17 წლის.
  21. შონი, 4 წლის.
  22. მარტინი, 19 წლის.
  23. ტიმოთი, იგივე ტიმი, 15 წლის.
  24. და თავად მასწავლებელი, ყველა აღნიშნული ეგოს ჯამი, 26 წლის.

 

Obit-Billy Milligan

ბილი მილიგანი

1 წლის იუბილე

happy-birthday-cupcake-candle-pink-picture-for-Anita

1 წელიც გასულა..დღეს ჩემს ბლოგს დაბადების დღე აქვს 🙂 შარშან ამ დროს სულ ნორჩი და ქორფა ვიყავი, დღეს უკვე დიდი გოგო ვარ, რადგან საიუბილეო თარიღს აღვნიშნავ 🙂

რას ვაკეთებდი აქამდე? მინდა გითხრათ, რომ ბევრ საინტერესო პოსტს ჩემი უმნიშვნელო, მაგრამ გულიდან ამოსული ემოციებით სავსე, წრფელი და ღია პოსტები შეუერთდა, გავიცანი ბლოგერები, სასიამოვნო თუ შთამბეჭდავი პუბლიკაციებით და მეც სადღაც, ამ მრავალრიცხოვან სიაში ასე, რაღაცნაირად გავერიე 🙂 შარშან, ჩემი ბლოგის შექმნა, სიმბოლურად 8 მარტს დავუმთხვიე იმ მიზნით, რომ ქალური სული ყველგან გამეფებულიყო 🙂 ჰოდა, აი ასე! ანიტას ბლოგიც შეიქმნა 🙂 იმედია ეს ქალურობა ამ ბლოგის ერთგვარი ნიშა იქნება  🙂

(HappyBirthdayCakePic.CoM)-ice-heart-birthday-cake_58bf117799f37

დღევანდელი დღესავით მახსოვს ჩემი ემოცია ბლოგის შექმნისას, თითქოს ისეთ სიახლეს ჩავდიოდი, ენით ამოუთქმელს..ვიღაცასთან საჯაროდ რომ გინდა საკუთარი თავი წარადგინო ბუნებრივად, ასე ჩხირკედელაობით, მონაჯღაპნით 🙂 თან წერ რასაც გინდა და როგორც გინდა, ურევ ყველა ნააზრევს ერთად და ამგვარი მიქსით დგები ამდენი ხალხის წინ.

ბლოგი ერთ–ერთი ყველაზე ერთგული მეგობარია! ადრე, რვეულებსა და ბლოკნოტებში ვატევდით ჩვენს ფიქრებს, ახლა ბლოგმა ითავა ეს საქმე და საჭირო მომენტში ყველაზე გულიანი მსმენელი გამოდგა 🙂 ამიტომ, ჩემო მეგობრებო! ჩემს ბლოგს გაუმარჯოს დღეს! 🙂 მინდა ვუსურვო ბევრი საინტერესო და აზრიანი პოსტის გამოქვეყნება, მეტი და მეტი ბლოგერის გაცნობა და რაღათქმაუნდა დიდხანს გამძლეობა. მე კიდევ კმაყოფილი დავრჩები თუ უფრო ხშირად შემომივლით და ერთ გულიან მოწონებას დავიმსახურებ.

გელოდებით მათ, ვისაც თუნდაც მცირედით მაინც ვასიამოვნებ..გელოდებით თქვენ, ვინც უკვე მიცნობთ ან არ მიცნობთ და ჩემს პოსტებს თვალს გადაავლებთ ხოლმე.. სიამოვნებით მიგიღებთ annitahallo–ს ერთ ორდინარულ ბლოგზე! 🙂

წარმატებები მე, თქვენ და ჩვენ ყველას!

PREGO, იტალია!

colosseum_in_rome_italy_-_april_2007

იტალია და დოვლატოვი ერთად, ერთდროულად განვიცადე..რომი და ვენეცია ვალენტინობის კარნავალზე, დოვლატოვის  ,,ჩემოდანი” და ,,უცხოელი ქალი” პიზისკენ მიმავალ მატარებელში..არაორდინალური ტანდემია, დამეთანხმებით 🙂 რადგანაც, უკვე დიდი ხანია იტალია ჩემი საოცნებო ქვეყანაა, სამოგზაუროდ სწორედ ის შევარჩიე და დავამთხვიე თებერვლის ვალენტინობის კარნავალს, რომელიც 11–ში დაიწყო და თვის ბოლომდე აქტიურ ფაზას გადის. ამ მოგზაურობისთვის, დოვლატოვი შევარჩიე რატომღაც და არც ურიგო დარჩენილა..რიხინ–რიხინით ჩამეკითხა კოლიზეუმის, ვატიკანის თუ სხვათა ნახვისას. ამას მოჰყვა ჩემი გოგოს წიგნი ბიჩერ სტოუს ,,ბიძია ტომის ქოხი”, რომელიც, რამდენჯერაც არ უნდა გადავიკითხო, უფრო მეტი ემოცია მოედინება ნიაღვარივით გულშიც და გონებაშიც. აბა სხვა რა უნდა მეკეთებინა პიზის გზაზე მდგარს, ჰოდა ზუსტად 2 საათში ბიძია ტომიმ ერთი დიდი ადგილი დაისადგურა ჩემში. კიდევ კარგი მატარებელში ბევრი ხალხი არ იყო, თორემ გაოცებით ვერა, მაგრამ მოშტერებულ მზერას კი წავაწყდებოდი 🙂

მოკლედ, ეს ქვეყანა რომ ანტიკური ისტორიის და დიდი ცივილიზაციის მქონეა, ეს ყველამ ვიცით..ისიც ვიცით თითოეულ ღირსშესანიშნაობას რა ამბავი უდევს საფუძვლად, მეტ–ნაკლებად მაინც, რომი, ვენეცია, ფლორენცია, მილანი – ხომ საერთოდ! ისტორიის, კულტურის და რელიგიის მრავალფეროვანი ნაზავია. ყველა თავისებურად ორგინალური და საინტერესო ქალაქია, მაგრამ მე ვენეციამ მომხიბლა. ნიღბების კარნავალი, ზღვა რაოდენობის ტურისტი და საზეიმო განწყობა არაჩვეულებრივ რელაქსაციურ გარემოს მიქმნიდა. ბუტიკის ტიპის რესტორნები და კაფეები, სპაგეტი ,,კარბონარა” და პიცა ,,სალიამი”, გონდოლა და ვენეციური წყლის სუნი აქაც მიხმობს და ოდესმე კიდევ წავალ 🙂

5357874ca7df9

ვატიკანის უნახავად არავითარ შემთხვევაში არ წამოვიდოდი. პირველი დღეს მას დავუთმეთ და ვისიამოვნეთ კიდეც. სიქსტეს კაპელა არნახულის სილამაზის მქონე ადგილია, იტალიიდან მის უნახავად წამოსვლა არ შეიძლება, ჰოდა ჩვენც ექსკურსია ვიყიდეთ და რუსულენოვან ჯგუფს შევუერთდით, რომელსაც რუსი, მოსკოველი გიდი, ზესანდომიანი ასაკოვანი ქალი ხელმძღვანელობდა. 15 რუსში 3 კინკილა ქართველი გავერიეთ და მაშინვე მივიქციეთ მისი ყურადღებაც. თქვენ ვერ წარმოიდგენთ, როგორ პოზიტიურად, კეთილშობილურად და გულანთებულად შეგვხვდა..გასაგები იყო, რომ მას საქართველოსთან და ქართველებთან დიდი ხნის კავშირი ჰქონდა. ამ არაჩვეულებრივმა ქალბატონმა ფრიად საინტერესო გიდობა გაგვიწია და ბოლოს ჩვენ დაგვიმარტოხელა, გამოგვკითხა როგორი პოლიტიკური სიტუაცია გვქონდა ქვეყანაში და საკუთარი დამოკიდებულებაც ნათლად გამოხატა.. ახლაც თბილად მახსენდება მისი თვალები და სიტყვები..

image1

იტალიელმა ხალხმა ჩვენგან განსხვავებით დამანახა, რომ ძალიან თავაზიანები არიან, მით უფრო უცხოელების მიმართ..სულ არ მიკვირს, ღირსშესანიშნაობების გარდა ხალხი რატომაც ირჩევს ამ ქვეყანას სამოგზაუროდ და საცხოვრებლადაც..ყველა შეკითხვის ან წინადადების ბოლოს მათი მადლიერი გრძნობის გამოსახატავად წარმოთქმულმა სიტყვამ prego ერთბაშად მაიძულა ჩემს ქვეყანაში კიდევ უფრო თავაზიანი ვიყო ყველა ადამიანის მიმართ!

მაშ, Grazia Italia! Prego Siniora! 🙂

ბევრ მოგზაურობას და მოგზაურობით გამოწვეულ სიამოვნებას გისურვებთ მეგობრებო! 🙂

დედებს შვილებისგან ❤

ამას წინათ ჩემმა ერთმა სტუდენტმა ლექციაზე მითხრა: ვერ წარმოვიდგენ იმ დღეს, როცა დედა აღარ მეყოლება გვერდით”-ო და თვალები გულიდან ამოყოლილი, შვილის სიყვარულით გამთბარი ცრემლებით აევსო..მეც კიდევ ერთხელ დავფიქრდი და გული მძიმედ შემეკუმშა…მას მერე გამუდმებით თავში მიტიტვტივებს მისი სიტყვებიდა მოსვენებას არ მაძლევს..

არვიცი რამდენი რამ დაწერილა ან თქმულა დედის ხატებაზე, უსაზღვრო სიყვარულით გამოხატული სიტყვებით მოვფერებივართ და აგვიხსნია ეს ამოუცნობი სიყვარული, რამდენჯერ გვიმღერია ტკბილი ჰანგებით და ალერსიანი ღიმილი შეგვიგებებია მათი თვალებისთვის, ან კიდევ ვინ იცის რამდენი გულში ჩახვეული იარად მოფენილი დარდი მოგვიტანია..ისე რომ ვეღარ დაუტევია სიმძიმე და მწუხარების საუფლო დაუსადგურებიათ..

2016020610194373439

დედა! მრავლისმთქმელო სიკეთევ და სიყვარულოვ!გვტკივა თუ გვიხარია დედას ვუზიარებთ,  ვეხუტებით და მათ გულისთქმას ვუსმენთ სწორედ იმ დროს, როცა თანაგრძნობის ნიაღვარი მოაწვებათ ხოლმე და ჩვენც პირველყოფილი აღტკინებით ვემხობით მათ კალთაში. განა ყოფილა წამი, როცა სულიერი სიმშვიდის გრძნობა არ მოუტანია დედის მომაჯადოვებელ მკლავებს?!ან ოდესმე გიგრძვნიათ მათგან წამოსული მერყეობის წამი მხარდაჭერის წინ?! არა, რასაკვირველია! ისინი შევარდენივით დაგვტრიალებენ და სიცოცხლის ბოლო ამოსუნთქვამდე ამ შეგრძნებას რუდუნებით ეპყრობიან.

დედა – ოცნებების გაზიარების, წამოწყებული მიზნების და გეგმების მხარდამჭერი, კეთილშობილური ძალების მომტანი, სიკეთის მთესველი არსებაა შვილებში..მას მერე სულ ვფიქრობ ხოლმე, რა იქნება ჩვენი ცხოვრება ან რანი ვიქნებით მათი წასვლის მერე..მაგრამ პასუხი ერთია: უნდა ვიყოთ ისინი, ვინც მათ გაეხარდებოდათ რომ ვყოფილიყავით..დედა, რომელმაც 9 თვე მუცლით გვატარა და ვინ იცის როგორ..მან, რომელმაც ყველაფერი მოგვცა, რაც შეეძლო, რაც გააჩნდა…სანამ დედა ცოცხალია, გული საგულეში მშვიდად ფეთქავს, ცხოვრება სხვანაირად ბრწყინავს, ჩვენც კი სხვანაირად ვსუნთქავთ..ხშირად მიფიქრია იმ ადამიანებზე, ვისაც დედა უკვე აღარ ჰყავთ, ან არ მოსწრებია დედის მზრუნველობას და ბოლომდე, მთელი არსებით განმიცდია ეს დანაკლისი მათ გამო.  მერე დედასთან გავქცეულვართ და დიდხანს მოვფერებივართ სიჩუმეში უტყვად გარინდულნი..

a7c487d9ea197afdcc876ce6a046f5f8

ყველა შვილისთვის ილოცეთ დედებო, შვილებო თქვენ კი – გარდაქმენით სამყარო დედების გამო ამ შევერცხლილ დედამიწაზე და სანამ ისინი ცოცხლობენ  თვალებში ანთებული ელვარება არ ჩავუქროთ..მინდა ჩემმა დედამ დიდხანს მასულდგმულოს მისი თანადგომით, მინდა ხშირად უსიტყვოდ მომხვიოს ხელები და გულში ჩამიკრას, მინდა ჩემი პატარაობა გამახსენოს და დაუსრულებლად მესაუბროს, მინდა მისით გათენდეს და დაღამდეს ყოველი დღე..მინდა დედის სახეზე მუდმივი ღიმილი..მე დედა მინდა სიკვდილამდე.

 

წიგნი, რომელიც ერთი პატარა საოცრებაა…

,,ბედისწერა ჩემს აკვანზე გადმოიხარა და კინაღამ სიცილით მოკვდა” – ასე იწყება რ.ჯ. პალაციოს საოცარი წიგნის პირველი თავი და წიგნის უკანასკნელ ფურცლამდე ცხოველი ინტერესით ელოდები დასასრულს..გულშემატკივრობ თითოეულ გმირს, რომლებმაც სიკეთე ცხოვრების კრედოდ აქციეს.

20170204_003614.jpg

დროა გაიცნოთ პატარა უჩვეულო ავგუსტ პულმანი, რომელიც დეფორმირებული სახით დაიბადა და რომელმაც უამრავ სირთულეს გაუძლო მიზანი რომ მიეღწია: დამკვიდრებულიყო თანატოლთა საზოგადოებაში სრულფასოვნად. მე-5 კლასში ის სკოლაში შეყავთ მშობლებს და მიუხედავად მოსწავლეების სხვადასხვა ემოციური დამოკიდებულბებისა, ავგუსტი არ ეპუება არაფერს, რადგან ის ერთი ჩვეულებრივი ბიჭია, ,,კეთებით ჩვეულებრივ რაღაცეებს ვაკეთებ, ნაყინს ვჭამ, ველოსიპედით დავდივარ, ბურთს ვთამაშობ, იქს ბოქსი მაქვს. როგორც ჩვეულებრივ ბავშვს, მაგრამ ჩვეულებრივი ბავშვის დანახვაზე სხვა ბავშვები კისრისტეხით არ გარბიან. ჩვეულებრივ ბავშვს თვალებგადმოკარკლული არავინ აშტერდება”. მთელი წიგნი სავსეა ბავშვური მგზნებარე გრძნობებით და როცა ვკითხულობდი თითქოს დავპატარავებულიყავი, ისე განვიცდიდი თითოეული ბავშვის წუხილს, სიხარულს, გრძნობებს, რომ მეშინოდა მოხეთქილი ემოციის გამო. ყველაზე მეტად პატარა ავგი მებრალებოდა, თან მიყვარდებოდა..სულს მიფორიაქებდა როცა ტიროდა და გულს მიხარებდა, როცა რაღაც აბედნიერებდა. წარმოვიდგენდი მას როგორც ჩემს შვილს და თან ვერც ვბედავდი მეფიქრა რას და როგორ ვიზამდი ავგის დედის ადგილას, როგორ შევძლებდი მეც მასავით შემენარჩუნებინა ნებისყოფა, გამომეყო ამოდენა სითბო და ამეტანა იოტის ოდენა დარდი უხმოდ და წარბშეუხრელად. ის უდაოდ გმირი დედაა, ჯერ მარტო იმიტომ რომ შვილის მდგომარეობის გამო უძლებდა ბევრ ბარიერს და მერე იმის გამო, რომ მტკიცედ ედგა შვილს გვერდით ყველა სიტუაციაში: ამხნევებდა, აგულიანებდა, მიზანს უსახავდა, იმედს უღვივებდა და რაც მთავარია მისით ამაყობდა..ამაღელვებელია ბოლო ნაწილი, როცა სკოლაში დამამთავრებელი წლის დაჯილდოების ცერემონიალზე ავგუსტს სკოლის სახელობით ჯილდოს გადასცემენ, ამ დროს ვერც კი ვხვდებოდი როგორ მომდიოდა ცრემლები ღაპაღუპით, თვალწინ დამიდგა ყოველივე, ცოტაც და ვეღარ გავუძლებდი მე როგორც დედა.. ხოლო ავგის დედის ბოლო სიტყვებმა დამარწმუნეს, რომ შვილი ერთი დიდი სიმდიდრეა და რომ მისით უნდა იამაყო როგორიც არ უნდა იყოს ის : ,,მადლობა შენ უნდა გადაგიხადო ყველაფრისთვის, რაც მოგვეცი. იმისთვის, რომ ჩვენს ცხოვრებაში გაჩნდი. იმისთვის, რომ შენ – შენ ხარ” – ასე უხდის დედა თავის ავგის მადლობას. ეს წიგნი სიკეთის კონაა, რომელმაც მსოფლიო აალაპარაკა და თითოეული პერსონაჟი კეთილად დაგვამახსოვრა. მისი წაკითხვის შემდგომ, შეუძლებელია უკეთესი არ ან ვერ გახდე და საკუთარ შვილებს არ მოსთხოვო მისი წაკითხვა. ავგუსტ პულმანმა დაგვარწმუნა, რომ თუ სიკეთეს ერთხელ მაინც ჩავიდენთ, სხვასაც გადავდებთ და ასე ჯაჭვისებურად გავდებთ კეთილ ხიდს სხვა ხალხებს შორის ამ ვრცელ სამყაროში.

ამიერიდან ეს წიგნი ჩემი შვილების სამაგიდო წიგნი იქნება და მათთან ერთად ვეცდები უკეთესი ადამიანები გავხდეთ. ჩვენ ვირჩევთ სიკეთეს!! თქვენ?

 

 

სტივენ კინგის ,,მიზერი”

mizeri

საშინელებათა ჟანრის უბადლო მცოდნე (შეიძლება ასე ითქვას), ფენტეზის რომანების ავტორი და სცენარისტი სტივენ კინგი, რომლის სახელსაც არაერთი პოპულარული თუ ნაკლებად პოპულარული წიგნი უკავშირდება, თურმე ბავშვობაში გადატანილი შიშის დამსახურებით ქმნის ამდენ ჩახლართულ, თავზარდამცემ, მაგრამ ჩამთრევ ამბებს მისეული სამყაროს ირგვლივ. უბედურება, საშინელი მკვლელობები, ტანჯვა – მთელს რომანს ერთ დიდ ფონად გასდევს და სრულ სიუჟეტს როგორც მძაფრს ისე წარმოგვიდგენს. ერთდროულად განვითარებული უამრავი გრძნობა მწერლის კონკრეტული ჩანაფიქრია მკითხველისთვის ,,მიზერი” იყოს რეალისტური, ირეალისტური და თანაც დამაჯერებელი. ორი მთავარი პერსონაჟის ირგვლივ განვითარებული მოვლენები გაიძულებს შენს თვალწინ წარმოიდგინო პოლ შელდონის ტანჯვა–გვემა და ენი უილკსის მზაკვრული, დაუსრულებელი ქმედებები. რომანის სახელწოდება ,,მიზერი” უშუალო კავშირშია სიუჟეტის შინაარსთან და პირდაპირ თუ ირიბად მოგვითხრობს გმირის შინაგან განცდებს, რომელიც როგორც სულიერად, ასევე ფიზიკურად ძირს სცემს მას, ხოლო კითხვის პროცესში განცდილი შიში მკითხველს ორმაგად ძაბავს.
ცნობილ იმწერალი, უამრავი ბესტსელერის ავტორი პოლ შელდონი ავტოავარიაში ხვდება და ფიზიკურად შავდება, რომელსაც მისი მოტრფიალე მკითხველი, ფსიქიურად შეშლილი და არაკონტროლირებადი ემოციის მქონე, ნერვოპათოლოგიით დაავადებული, ყოფილი მედდა ენი უილკისი გადაარჩენს. იგი პოლს თავისთან, სახლში წაიყვანს და ოთახში გამოამწყვდევს, სადაც საწოლზე მიჯაჭვულს ხან გონება დალაგებული, ხან კიდევ ამღვრეული უვლის. მას თავის ახალდაწერილ, ჯერ კიდევ გამოუცემელ რომანს მისი დასასრულის გამო აწვევინებს და ახალს აწერინებს. ქალის შეშლილი სახე მკაფიოდ გვიყვება მისი წარსულის და ჩადენილი ბოროტმოქმედების შესახებ. ის პოლსაც არ ტოვებს ცარიელ–ტარიელს, ჭრის ტერფს, შემდეგ ცერა თითს და ამ წვალებ–წვალებით აძლებინებს წიგნის დასრულებამდე.
კითხულობ და ნერვიულობ პოლ შელდონთან ერთად და თან გიკვირს ქალის ცბიერი შესაძლებლობები რამდენად შორსაა წასული. მაგრამ მას ხომ ადამიანური სითბო და სიყვარული აკლია, სწორედ ამიტომ ის პოლით ამგვარად არსებობს. შემთხვევითი არ არის ფაულზის ,,კოლექციონერი”–ს ხსენება რომანში, სადაც ანალოგიურადაა წამოჭრილი ფსიქოანალიზის თემა, ფსიქოზისგან გატანჯული გმირი და მისგან გამოწვეული ერთი დიდი შიში. შიში, რომელიც რომანის მამოძრავებელ რგოლად ითვლება და რომლითაც იგი სრულდება, მაგრამ თან არ სრულდება.. პოლ შელდონს თან დაჰყვება.
misery-at-unsung-films-1-1400გვერდიანი წიგნი ერთი ამოსუნთქვით წავიკითხე და თან კითხვისას სულ ვფიქრობდი მომავალზე, იცოცხლებდა თუ არა პოლი.. მენანებოდა და მაოცებდა მისი გამძლეობა, თითქოს უმოქმედობაც კი, გულში ვკიცხავდი კიდეც ამის გამო, თუმცა შედეგით კმაყოფილი დავრჩი, ის ცოცხალი გადარჩა. მაგრამ ენი უილკისის აჩრდილი მის წარმოსახვაში თუ გონებაში კვლავ ცოცხალია, რომელიც მოსვენებას ისევ და ისევ არ აძლევს…
ვნანობ, რომ ყიდვიდან თითქმის 2 წელი თაროზე მედო და უინტერესობის გამო ვწელავდი წასაკითხ დროს, იმ დროს, რომელიც ახლა დადგა და თან ისე, რომ კინგმა თავისი ნათქვამი სიტყვა არაჩვეულებრივად დაამტკიცა!
misery_2

http://net.adjara.com/Movie/main?id=1269